"ในหลวง อย่าทิ้งประชาชนนะ"...คำพูดของใครบางคนที่มีต่อพระองค์ซึ่งอยากให้มีใครนำ "ประโยคประวัติศาสตร์นี้" มาสร้างเป็น ภาพยนตร์ หรือ ละครโทรทัศน์สั้นๆจังครับ

เรื่องของเรื่อง คือว่า วันนี้ไปค้นหาหนังสือเพื่อจะเอามาทำงาน ก็ได้ไปอ่านเจอข้อมูลในหนังสือ เก่าๆฉบับหนึ่ง ซึ่งจัดทำขึ้นไปปีพ.ศ 2511 ซึ่ง ม.ล มณีรัตน์ บุนนาค ได้เรียบเรียงจัดทำถวายเพื่อพระราชทานเป็นที่ระลึกในวันที่ 5 ธันวาคม 2511

จากการได้เปิดอ่านและค้นหาข้อมูลนั้น มีอยู่บทหนึ่งที่ทำให้เกิดความปลื้มปิติ ซึ่งอยากเอามาเผยแพร่ให้เพื่อนๆฟัง (หรือหากว่าใครทราบแล้วก็ขออภัยครับ)

ใจความส่วนนั้นมีความว่า

การ สูญเสียพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 8 ไปหยกๆ ทำให้ทุกคนพากันหวาดเสียวและห่วงใยไม่หาย แต่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลฯ ไม่ทรงพระวิตก ทรงทราบดีว่าพระองค์ทรง

"ปลอดภัยเสมอ"

ตราบใดที่ได้ทรงอยู่ใกล้ชิดพสกนิกรเมือนดังที่สมเด็จพระสังฆราชเจ้า
กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เคยทรงสอนพระองค์ว่า

"พระเจ้าแผ่นดินไม่เป็นภัยต่อประชาชน

และ

ประชาชนก็ไม่เป็นภัยแก่พระเจ้าแผ่นดิน"

เดิมที พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตั้งพระราชหฤทัย ไว้ว่า พระองค์จะทรงครองราชสมบัติเพียงชั่วระยะเวลาจัดงานพระบรมศพให้งดงามสม เกียรติ์เท่านั้น

เพราะพระชนมายุเพียง 18 พรรษา ไม่ทำให้ทรงรู้สึกว่าจะมีกำลังพระทัยเป็นพระเจ้าแผ่นดินไปได้ตลอด

การสูญเสียสมเด็จพระบรมเชษฐาธิราชที่ทรงรักอย่างกระทันหัน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลฯ ไม่ทรงเตรียมพระราชหฤทัยและกำลังพระวรกายมาสำหรับรับหน้าที่นี้เลย

แต่เเล้วในวันเสด็จพระราชดำเนินกลับประเทศสวิสฯ ขณะที่ประทับรถพระที่นั่งไปสู่สนามบินดอนเมือง ทรงได้ยินเสียงตะโกนดังๆว่า




"ในหลวง...อย่าทิ้งประชาชนนะ"


ทำให้ทรงนึกตอบบุคคลผู้นั้นในพระราชหฤทัยว่า

"ถ้าประชาชนไม่ทิ้งข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าจะทิ้งประชาชนได้อย่างไร"

เป็นที่น่าประหลาดว่า...ต่อมาอีกประมาณ 20 ปี

"พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงพบชายที่ร้องตะโกนทูลพระองค์ไม่ให้ทิ้งประชาชนนั้นเป็นพลทหาร"

และในปัจจุบันเขาออกไปทำนาอยู่ในต่างจังหวัด ...เขากราบบังคมทูลสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณที่ไม่ทรงทิ้งราษฏร

และเขาทูลว่า

"ตอนที่ร้องไปนั้นเขารู้สึกว้าเหว่และใจหายที่เห็นพระเจ้าแผ่นดินจะเสด็จไปจากเมืองไทย
...กลัวจะไม่เสด็จกลับมาอีก เพราะทรงเข็ดเมืองไทย เห็นเป็นเมืองที่น่าสยอง"

เขาดีใจมากที่ได้เข้าเฝ้าฯอีก พร้อม กราบบังคมทูลถามว่า

"ท่านคงจำผมไม่ได้ ผมเป็นคนร้องไม่ให้ท่านทิ้งประชาชน"

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรับสั่งถาม


"เราน่ะรึที่ร้อง?"


เขาตอบไปว่า


"ใช่ครับ ตอนนั้นเห็นหน้าท่านเศร้ามาก กลัวจะไม่กลับมา จึงร้องไปเหมือนคนบ้า"



พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตอบ


"นั่นแหละ ทำให้เรานึกถึงหน้าที่ จึงต้องกลับมา"


.................................................................................................


ทั้งหมดนี้คือเนื้อความที่ได้คัดลอกมาจาก ข้อมูลในหนังสือ เก่าๆฉบับหนึ่ง ซึ่งจัดทำขึ้นไปปีพ.ศ 2511 ซึ่ง ม.ล มณีรัตน์ บุนนาค ได้เรียบเรียงจัดทำถวายเพื่อพระราชทานเป็นที่ระลึกในวันที่ 5 ธันวาคม 2511

เผื่อจะเป็นการจุดประกายนำไปสู่การนำไปสร้างเป็นสิ่งดีงามต่างๆ ก็หวังอยากเห็นเป็นเรื่องราวที่เผยแพร่บนหน้าสื่อต่างๆ อาจจะเป็น ละครโทรทัศน์สั้นๆ หนังสั้น ครับ..

จากคุณ : เอ๋taxiครับผม - [ 8 ธ.ค. 50 17:06:00 ]


............................................



ความจริงแล้วลืมไปเลยว่าเคยตั้งกระทู้นี้เอาไว้ พอได้กลับมาอ่านอีกครั้ง (บังเเอญเปิดมาเจอในคลังกระทู้เก่าที่เซริซ์ ด้วยกูเกิ้ล) ยังปลื้มปิติ และรู้สึกขนลุกเหมือนเช่นเคย...ขออนุญาต นำกลับมาอีกครั้งนะครับ


ขอบคุณครับ

ขอบคุณที่นำมาให้อ่านกันค่ะ

ขอบคุณคับ

มีอะไรดีๆก็นำมาให้อ่านเยอะๆนะคับ

ขอบคุน๊ะ..

ขอบคุณค่ะ ขนลุกเลย ดีใจที่ได้เกิดมาบนแผ่นดินนี้นะคะ ^^

นี่น่าจะเป็นคำพูดประวัติศาสตร์
เพราะคำพูดนี้คำพูดเดียว เป็นจุดกำเนิดที่ยิ่งใหญ่ ที่ทำให้พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ที่ไม่ทอดทิ้งประชาชน
ตลอด 60 กว่าปีที่ครองราช ทุกอย่างได้รับการพิสูจน์เป็นที่ประจักษ์แล้ว
ผมขอ พระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน